Οταν ο Γιουνγκ σχηματισε βουλη
Ο ελληνικός λαός αποφάσισε η συμβολική καρέκλα της επίσημης εξουσίας να μην δοθεί σε κανέναν….Αποκαθήλωσε εκείνους που τη θεωρούσαν ιδιοκτησία τους και δεν τη παρέδωσε άνευ όρων σε καμιά νέα δύναμη
Σοφή επιλογή όσος λόγος κι αν γίνεται περί του αντιθέτου…..
Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται σε μια επιφανειακή ανάγνωση, η συλλογική συνείδηση επέδειξε έναν απίστευτο συντονισμό, Θα τολμούσα να πω ότι επιβεβαίωσε πλήρως τις γιουνγκιανές θεωρίες περί της λειτουργίας του συλλογικού συνειδητού. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς την χειρουργική ακρίβεια της επέμβασης της συλλογικής βούλησης επί των δικολαβίστικων κόλπων εκλογικών νόμων για τη μη δημιουργία πλειοψηφίας οιασδήποτε πολιτικής υφής αλλά και την αποφυγή – ακύρωση μιας σειράς από δήθεν κρίσιμες ημερομηνίες περαιτέρω απώλειας εθνικής κυριαρχίας και περιουσίας ιδιωτικής και δημόσιας. Αυτή η κατάσταση εκτελεστικού «κενού χρόνου» είναι η μόνη «ασφαλής» κατάσταση και ο μόνος αδιανόητος γρίφος για τα κέντρα εξουσίας που θα αναγκαστούν προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους (με το κωδικό όνομα στα μίντια «σταθερότητα») να βγουν στη σέντρα και να επιχειρήσουν μια από τα πάνω αναμόρφωση των πολιτικών σχηματισμών η οποία παρόλα αυτά χρειάζεται χρόνο και ανεύρεση πειστικών επικοινωνιακών τεχνασμάτων πράγμα διόλου εύκολο στην παρούσα συγκυρία. Πιο ταχεία αλλά βεβαίως επικίνδυνη με υψηλό ρίσκο στο εξωτερικό φαντάζει μια ακόμη light συνταγματική «δημοκρατικοφανής» εκτροπή τύπου Παπαδήμου και υποθέτω ότι προς τα εκεί θα πάμε… Όπως και να κινηθούν τα κέντρα εξουσίας ένα είναι βέβαιο. Η κίνηση από πλευράς «λαού» σε αυτό το σκάκι των συγκρούσεων που πλέον γίνονται για την επιβίωση ήταν μια φανταστική κίνηση. Μένει να δούμε πως θα απαντήσει ο ισχυρός αντίπαλος.
Το κοινωνικό πορτραίτο της Χρυσής Αυγής που σκιαγράφησα στο άρθρο «η αθέατη πλευρά της εκλογικής πανσελήνου» είναι μια ακόμη περίεργη εκδήλωση συλλογικής συμπεριφοράς στην γιουνγκιανή βουλή μας. Είναι, ας πούμε, η εκδήλωση του συλλογικού υποσυνείδητου και η βαλβίδα εκτόνωσης της απωθημένης βίας που έχει ασκηθεί στη κοινωνία. Ένα δλδ ακούσιο ξέσπασμα πυώδους συσσωρευμένου υλικού.
Μια ακόμη συνέπεια αυτής της συλλογικής επιλογής είνα και οι δημοσιογραφικές πλερέζες που λαχανιασμένες ήδη προχωράνε σε μια κατά μέτωπον επίθεση στον σημειολογικό υπεύθυνο του προβλήματος τους δλδ στον Συριζα. Έλα όμως που και πάλι αδυνατούν να κατανοήσουν το πρόβλημα. Ο Σύριζα δεν στάθηκε από τη συλλογική βούληση εκεί ως αντίπαλος πολιτικός χώρος παρά σαν ανάχωμα στον περαιτέρω βιασμό της κοινωνίας.
Καμιά φορά είναι να αναρωτιέται κανείς, αν αυτές οι επιφανειακές αναγνώσεις και προτεινόμενες «λύσεις» από πλευράς επικοινωνιολόγων είναι αποτέλεσμα άγνοιας και κεκτημένης ταχύτητας η βαθιάς υπαρξιακής επαγγελματικής απελπισίας. Εάν θα έδινα μια φιλική συμβουλή αυτή θα ήταν να αρχίσουν το σκίσιμο των εγχειριδίων χειραγώγησης των μαζών διότι η κατανόηση της ελληνικής ταυτότητας δεν διδάσκεται στις αγγλοσαξωνικές σχολές… Άλλωστε πώς να το κάνουμε παιδιά? Αυτά τα εργαλεία έχουν άνω και κάτω όρια. Ακόμη και οι πιο λοβοτομημένοι καταναλωτές που μοιράζονται ένα ισχνό εγκεφαλικό κύτταρο διαθέτουν ένα κάποιο ένστικτο αυτοσυντήρησης έστω και σε χειμερία νάρκη. Και μιλώ για επικοινωνιολόγους και όχι για πολιτικούς διότι η υψηλή τέχνη της πολιτικής μας έχει αφήσει χρόνους τώρα, τα αποτελέσματα του θανάτου της δε, είναι εμφανή πανευρωπαϊκά.
