Υποκρουση για την προσκρουση

Ένα πρωινό του άγριου χειμώνα του 1942 ένα σοβιετικό καταδιωκτικό αεροπλάνο έσπασε τον από αέρα αποκλεισμό των Γερμανών. Πέταξε πάνω από την πόλη και έριξε σε προκαθορισμένο σημείο έναν ελαφρύ σφραγισμένο ταχυδρομικό σάκο. Την ίδια στιγμή ανακλήθηκαν ενώ πολεμούσαν στα χαρακώματα στις παρυφές της πόλης, όλοι όσοι ήταν επαγγελματίες μουσικοί . Μέσα στον σάκο υπήρχαν οι παρτιτούρες από το συμφωνικό έργο του Ντμίτρι Σοστάκοβιτς που έγραψε (και ολοκλήρωσε στις 27 Δεκεμβρίου του 1941), για τον ηρωισμό των πολιορκημένων (SymphonyNo7. Opus 60 Leningrad). Στις 9 Αυγούστου τα κανόνια των πολιορκημένων σφυροκόπησαν τις θέσεις του Γερμανικού πυροβολικού, στέλνοντας περισσότερες από 3000 οβίδες. Τα Γερμανικά κανόνια σίγησαν…Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν και καθώς προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τον μαζικό αυτό βομβαρδισμό, άκουσαν από κάθε σημείο της πολιορκημένης πόλης τους ήχους κλασσικής μουσικής να δονεί τον αέρα. Οι Σοβιετικοί είχαν τοποθετήσει μεγάφωνα σε κάθε δρόμο του Λένινγκραντ και όσοι κάτοικοι μπορούσαν είχαν συγκεντρωθεί και παρακολουθούσαν την απίστευτη αυτή συναυλία. Οι μουσικοί από τα χαρακώματα σχημάτισαν συμφωνική ορχήστρα και έπαιζαν το έργο του Σοστάκοβιτς. (http://www.palmografos.com/permalink/11608.html)

Στον δικό μας πόλεμο καμιά συμφωνική δεν παιανίζει. Καμιά επική μουσική δεν αποκαλύπτει το αληθινό μέγεθος των γεγονότων, των ζωών, των απωλειών της σύγκρουσης ανάμεσα στον κόσμο που καταρρέει κι εκείνον που εγκαθιδρύεται..Ίσως επειδή στην ανεκδοτολογική «νέα τάξη πραγμάτων» εμείς είμαστε τα από-υποκειμενοποιημένα πράγματα.

Η Ευρώπη του διαφωτισμού και της αναγέννησης, η ανθρωποκεντρική Ευρώπη, εκείνη που καταλαβαίνουμε ως συγγενές σώμα, ως νοηματοδότηση ζωής καταρρέει με πάταγο. Στη θέση της επικυρίαρχος ορθώνεται ο homo financius, ένα παράγωγο πολιτισμικής φούσκας, ένα φιλικό στην κυβερνησιμότητα unit, ένα άτομο που μπορεί να «λειτουργήσει» να «διασυνδεθεί» στον επίπεδο κόσμο της παγκοσμιοποίησης, έτσι όπως τον έπλασε το φαντασιακό στρατηγιστών και οικονομικών μοναρχών, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, χωρίς τέχνη, χωρίς νόημα. Η άνοδος της ασημαντότητας , έθρεψε το μειλίχιο τέρας , και ξαφνικά βρεθήκαμε αιχμάλωτοι μιας πραγματικότητας από φθηνά συνθετικά υλικά μέσα στο digital theme park των κατασκευών της δυστοπικής μας μητρόπολης

Κι εκείνο που μας πιέζει γύρω μας είναι καφκικό, πανταχού παρόν, κρυμμένο πίσω από τόνους εφευρετικών νομιμοφανών υφαρπαγών των αγαθών, της φύσης, της ανθρώπινης ζωής. Αλλά και φροϋδικών επιθυμιών και καθηλώσεων που βασανίζουν τους έρμους εξουσιαζόμενους αλλά και τους εξουσιαστές ως άλλους Ερυσίχθονες.

Τέλειωσε η διαλεκτική με το Θειο, ύστερα εκείνη με τη φύση και ήρθε η διαλεκτική με την ιστορία. Μαζί της ήρθε κι ο τρόμος του κενού. Κι η απώθηση της θνητότητας στο πυρ το εξώτερον, φανερή σε κάθε ασήμαντο τηλεοπτικό σποτ λαμπερών οδοντοστοιχιών..

Και μες τα συντρίμμια του θρυμματισμένου μας κόσμου, κάπως σαν νομοτέλεια, σαν φυσικό επακόλουθο όλης αυτής της αλαζονείας, εκεί που υποχώρησε το δίκαιο, που βιάσθηκαν οι θεσμοί, ξεπήδησε κι η βία, τυλιγμένη σε ένα σάβανο από ξόρκια, δεισιδαιμονίες και ψευδαισθήσεις.

Κι εκείνους που τους έβλεπαν να χορεύουν, τους πέρναγαν για τρελούς όσοι δεν άκουγαν τη μουσική, λέει ο Νίτσε.

Στα δικά μου φαντασιακά μεγάφωνα παίζουν μεγάλες ορχήστρες, γύρω εκκωφαντική σιωπή ενώ αναρωτιέμαι… Με τι μουσικό οπλισμό να πάω στο μέλλον?

Αναφορές

Η άνοδος της ασημαντότητας: Κ.Καστοριάδης

Το μειλίχιο τέρας: R. Simone

κατασκευές: όρος του M.Foucault

Θρυμματισμένος κόσμος: Κ.Καστοριάδης