Η απουσία νοήματος των πράξεων στο άνω όριο του ασκούμενου ελέγχου επί των πολιτών ενός καθεστώτος, υποδηλώνει και την απαρχή της ιδεολογικής του παρακμής Οι εννοιες μαζί με τον φυσικό κόσμο, τα δημόσια αγαθά, η συλλογική μας διανοητική κληρονομιά, όλα μοιάζουν να έχουν μπει στο προκρούστειο κρεβάτι του καθεστώτος, που παραζαλισμένο στον εθισμό του για χρήμα κόβει ο,τι περισσεύει και τραβάει ό,τι υπολείπεται μέχρι να "εφαρμόσει" τη δική του σαχλή ιδέα για την ύπαρξή μας και το νόημα της. Και σε αυτό το κατασκευασμένο και απονευρωμένο πολιτιστικό multi culti σούπερμάρκετ μπορεί ο καθένας να ξεχαστεί διαλέγοντας μια μαραμένη και ρηχή απομίμηση ζωής, μια αποχυμωμενη τουριστική σχέση με τον "άλλο" (άνθρωπο, πολιτισμό). Η ιστορία έχει αποδείξει ωστόσο, οτι ακόμη και οι μεγαλύτερες τυραννίες που γνώρισε η ανθρωπότητα "έπεσαν" όταν έχασαν το έρεισμα τους στον ορθό λόγο. Όταν λοιπόν το καθεστώς μπουρδολογει, οι απανταχού αποκλεισμένοι έχουν ένα λόγο να υπομειδιούν προσμένοντας την πτώση.