Οταν ο Larry εφαγε τριπλουν παστιτσιο
Το Νοέμβριο του 1983 ο Larry Flynt γράφει στο πορνογραφικό Hustler ότι ο ευαγγελιστής πάστορας Falwell είχε την πρώτη του ερωτική εμπειρία με τη μάνα του, μετά από ένα ξέφρενο βράδυ οινοποσίας.
Η πουριτανική αμερικάνικη κοινωνία με προεξέχοντα τον γελοίο Falwell άφριζε και αφόριζε, με τη μάχη να δίνεται στα αμερικάνικα δικαστήρια έναντι μηνύσεως για 50 εκατομμύρια δολάρια!
Δόξα τον πανάγαθο ευαγγελιστή Θεό που με τέτοιους ακολούθους πως να μην έχει χιούμορ, κέρδισε τη δίκη ο Flynt και η ελευθερία της έκφρασης όπως διασφαλίζεται από το First Amendment του Αμερικάνικου Συντάγματος βγήκε ενισχυμένη και τροπαιούχα!
Ομοίως το Ελληνικό Σύνταγμα στο άρθρο 14 προστατεύει την ελευθερία της έκφρασης.
Η ελευθερία να εκφράζεται κανείς με παρρησία είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό της δημοκρατίας. Αυτή η ανοχή και η προστασία χαρακτηρίζει μία κοινωνία ανοιχτή χωρίς φοβικά σύνδρομα.
Και τα φοβικά σύνδρομα και τα φαρισαϊκά πολιτικά ορθά δεν είναι ‘προνόμια’ μόνον των δεξιών συντηρητικών κοινωνιών ή των θεοκρατιών.
Ελευθερία έκφρασης λοιπόν είναι να δείχνουμε ανοχή και υπεροχή στα σχόλια που είναι αντίθετα των πιστεύω μας, είτε αυτά είναι αποτυχημένα ανέκδοτα (τί έχουν ακούσει και αυτοί οι πόντιοι) μίας τριπλουνίστριας,
είτε προκλητικά αστεία του συγγραφέως Τατσόπουλου για τον γκόμενο του Κολοκοτρώνη,
είτε εμπρηστικές φάρσες για την θρησκευτική ευπιστία ή βιντεάκια για προφήτες της ερήμου.
Η ελευθερία της έκφρασης είναι ένα ευαίσθητο κεκτημένο της ανθρώπινης συλλογικής ζωής.
Ένας μηχανισμός να αποφεύγει τον δογματισμό της απόλυτης αλήθειας και να εξελίσσεται. Ότι θεωρούμε δεδομένο, ηθικό ή βέβαιο δεν είναι παρά η τρέχουσα αντίληψη της κοινωνίας.
Μία αντίληψη που μεταλλάσσεται συνεχώς στο χρόνο για να αποτελέσει κάτι περισσότερο από εύπλαστους κανόνες, οδηγίες χρήσης της κάθε εποχής και σε καμία περίπτωση μία αιώνια αλήθεια.
Όταν η καθολική εκκλησία απηγόρευε ως ανήθικα τα επιστημονικά βιβλία περί ηλιοκεντρισμού εκδίδοντας τη λίστα των Librorum Prohibitorum αποδείκνυε περίτρανα τον συντηρητισμό της φυλακισμένη στο εκάστοτε “παρόν”.
Όπως μας λέει και ο John Stuart Mill, χωρίς την ελευθερία έκφρασης δεν θα υπήρχε καμία πρόοδος στην επιστήμη, τη δικαιοσύνη ή την πολιτική, ανθρώπινες ενέργειες που απαιτούν την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων. Το βιβλίο του Mill “On Liberty” του 1859 αποτέλεσε κλασική άμυνα του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης. Επιχειρηματολογ
Πέραν αυτού, ο Mill αναφέρει ότι μία γνώμη μεταφέρει μόνο εγγενή αξία για τον ιδιοκτήτη της, ως εκ τούτου φίμωση της έκφρασης της γνώμης αυτής αποτελεί αδικία προς ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Μόνον η άμεση και σαφής απειλή για ζημία αποτελεί λόγο περιορισμού της έκφρασης. Ούτε οι οικονομικές και ηθικές προσταγές της κοινωνίας ή ακόμη και η ασφάλεια του ίδιου του ομιλητή στοιχειοθετούν την καταστολή του λόγου.
Ωραία μας τα έλεγε ο John περί τα 1860 για την ανθρώπινη ελευθερία που μας έχει προστατέψει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ενάντια στα παραληρήματα κάθε συντηρητισμού ή περιέργως και επίπλαστου προοδευτισμού. Η ανοχή και ανεκτικότητα και πρωτίστως η δημοκρατικότητά μας επιδεικνύεται εκεί που διαφωνούμε, όταν πέφτει το αλάτι επάνω στην πληγή της προσωπικής μας βεβαιότητας.
Η περιέργεια και η αμφισβήτηση του μικρού παιδιού οδηγεί ακόμη (και ευτυχώς) μία γηράζουσα ανθρωπότητα.
