Η ψυχολογική αντίδραση ενός ανθρώπου απέναντι σε μια απώλεια ή μια μεγάλη αναγκαία αλλαγή, είναι να στρέψει το βλέμμα του στο παρελθόν. Το παρελθόν τότε φαντάζει ειδυλλιακό, χωρίς σκοτούρες και βάσανα. Οι σκέψεις αποφεύγουν να στραφούν στο μέλλονπουφανερώνεται δυσοίωνο και σκοτεινό, αφούυπάρχει ένα παρελθόν φιλικό και οικείο. Μόνο που στο παρελθόν που οραματίζεται κάποιος ως μέλλον, ο ίδιος δεν θα είναι ο Περικλής, ο Θουκυδίδης ή ο Πλάτωνας, αλλά ένας ακόμα δούλος, που δεν θα καταγράψει η Ιστορία ούτε καν ως ανώνυμο εξεγερμένο δούλο, αλλά θα τον παραλείψει, όπως συνήθως κάνει η Ιστορία με τους εθελόδουλους ανθρώπους.

"Φίλος: “Εγώ, πες πως είμαι μαλάκας. Εντάξει; Είμαι μαλάκας. Και πίστεψα πως με την ψήφο μου θα άλλαζε κάτι. Εγώ ο μαλάκας, λοιπόν, προτείνω κάτι. Εσύ που ξέρεις και ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνάνε, τι έχεις να προτείνεις;” Ξάδερφος: “Εγώ έχω να προτείνω, αλλά είναι ανέφικτο! Οι Έλληνες είναι τόσο τεμπέληδες που ούτε μια σωστή επανάσταση δεν μπορούν να κάνουν! Οπότε δε γίνεται τίποτα!”"

Η συνήθης ανάγνωση της Ιστορίας περιλαμβάνει δύο υπόρρητα αξιώματα και δύο πορίσματα αυτών: Αυτά που και ο ίδιος ο Θουκυδίδης καταγράφει στο Βιβλίο α\’...