Πολλά έχουν γραφτεί για την προδοτική στάση των κυβερνήσεων των μνημονίων αλλά και της πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτικών διαχρονικά και δεν είναι...

Βραδέως έπλεε η βάρκα, ολίγοι οι ήχοι των υγρών κουπιών και ως την άκρη του ορίζοντος εις έκτασιν υπεράνθρωπο, τα μελανά νερά της Αχερουσίας. Τα ωχρά πρόσωπα των στριμωγμένων επιβαινόντων σκυθρωπά. Περίμεναν εν νεύμα του βαρκάρη, κάποιες λέξεις δια τον οβολόν, εις μάτην.

Η απουσία νοήματος των πράξεων στο άνω όριο του ασκούμενου ελέγχου επί των πολιτών ενός καθεστώτος, υποδηλώνει και την απαρχή της ιδεολογικής του παρακμής Οι εννοιες μαζί με τον φυσικό κόσμο, τα δημόσια αγαθά, η συλλογική μας διανοητική κληρονομιά, όλα μοιάζουν να έχουν μπει στο προκρούστειο κρεβάτι του καθεστώτος, που παραζαλισμένο στον εθισμό του για χρήμα κόβει ο,τι περισσεύει και τραβάει ό,τι υπολείπεται μέχρι να "εφαρμόσει" τη δική του σαχλή ιδέα για την ύπαρξή μας και το νόημα της. Και σε αυτό το κατασκευασμένο και απονευρωμένο πολιτιστικό multi culti σούπερμάρκετ μπορεί ο καθένας να ξεχαστεί διαλέγοντας μια μαραμένη και ρηχή απομίμηση ζωής, μια αποχυμωμενη τουριστική σχέση με τον "άλλο" (άνθρωπο, πολιτισμό). Η ιστορία έχει αποδείξει ωστόσο, οτι ακόμη και οι μεγαλύτερες τυραννίες που γνώρισε η ανθρωπότητα "έπεσαν" όταν έχασαν το έρεισμα τους στον ορθό λόγο. Όταν λοιπόν το καθεστώς μπουρδολογει, οι απανταχού αποκλεισμένοι έχουν ένα λόγο να υπομειδιούν προσμένοντας την πτώση.

A morning of the wild winter of 1942 a Soviet fighter plane broke the air embargo of the Germans. It flew over the city and plunged to a predetermined point a light sealed zip bag. At the same time all professional musicians who were fighting in the trenches on the outskirts of the...