Στις 19 Απριλίου, γυρνώντας από την αγροικία μου στο μεγάλο στρατόπεδο των Αθηνών είχα μια αποκαλυπτική εμπειρία. Ο Βενιζέλος εμφανιζόταν στο megaλο κανάλι. Μόνος και συγκρατημένα ασυγκράτητος. Η Τρέμη και ο Τσίμας καθισμένοι απέναντί του, θύματα μιας στιγμιαίας αποκαθήλωσης, εκτός των καθιερωμένων τους αγίων παραθύρων κάθονταν άβολα και φάνταζαν σφιγμένοι. Έβαλα ένα παγωμένο τσάι. Η συνέντευξη κυλούσε κολλώδης και παχύρρευστη σαν χυμένη μπαγιάτικη καραμέλα και ξάφνου πριν προλάβω καν να εκνευριστώ από τον γνωστό και θλιβερό λεκτικό διαρροϊκό πακτωλό που συνοδεύει τις δημόσιες τηλεοπτικές εμφανίσεις του Ευάγγελου συνέβη το θαύμα. Ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης εν υπηρεσία άνοιξε το πλάνο σε μια προσπάθεια δημιουργίας φωτογραφικού σασπένς και τότε τα είδα

Εκλογές: ένα άλλοθι για όλους τους δολοφόνους και η αποχή ως αυτοκτονία των δολοφονημένων "Στις επόμενες εκλογές λοιπόν, δεν θα δοθεί καμιά ορθολογική λύση. κανείς δεν θα διαπραγματευτεί για μας ένα άλλο λιγότερο θλιβερό μέλλον. Αργεί πολύ εκείνη η ημέρα. Θα μπορέσουμε μόνο να μετρήσουμε, πόσοι είναι ικανοί να δουν πίσω από τον φτωχικό πλέον μπερντέ του νομισματοπιστωτικού θεάτρου σκιών , και αν είμαστε εραστές της αλήθειας, πόσοι θα τραβήξουμε λιγάκι, σκανδαλιάρικα, το πανί, για να φανεί το πραγματικό πρόσωπο των ενορχηστρωτών και παικτών του. Θα απέχουμε;"